บทที่ 179 ตรวจดูใบหน้าของเธอ

คลื่นทะเลซัดกระหน่ำอย่างไม่หยุดหย่อน สายตาแทบจะมองไม่เห็นสิ่งปลูกสร้างใดๆ รอบข้าง มีเพียงผืนน้ำสีครามกว้างใหญ่ไพศาลทอดตัวออกไปสุดลูกหูลูกตา

ทิพย์พารักษ์เคยนั่งเรือมาก่อน และไม่เคยมีอาการใดๆ แต่ครั้งนี้กลับอาเจียนอย่างหนัก

เธอเอนกายพิงราวกันตกของตัวเรือ ปล่อยให้สายลมทะเลอ่อนโยนพัดพาเส้นผมให้ปลิวไสว

ท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ